Kunstmatige Inseminatie

Wat is kunstmatige inseminatie?

Kunstmatige inseminatie is een techniek van geassisteerde voortplanting die bestaat uit het inbrengen van zaadcellen in de baarmoeder van de vrouw. Intra-uteriene inseminatie is een veelgebruikte procedure bij de behandeling van diverse reproductieve aandoeningen. Het mag niet worden verward met In-vitrofertilisatie (IVF), aangezien bij inseminatie wordt beoogd dat de bevruchting op natuurlijke wijze plaatsvindt in de eileiders, waar dit normaal gesproken gebeurt. Er is geen noodzaak tot rust of het onderbreken van dagelijkse activiteiten.

Soorten en indicaties van kunstmatige inseminatie:

Soorten en indicaties van kunstmatige inseminatie:

Kunstmatige inseminatie is aangewezen bij vrouwen die hun moederschap alleenstaand willen beleven en beschikken over een goede algemene gezondheid, een geschikte reproductieve leeftijd en een voldoende ovariële reserve. In het tegenovergestelde geval zijn de slaagkansen van deze techniek lager en zal de medische indicatie adviseren om een In-vitrofertilisatie met donorsperma uit te voeren om de kans op zwangerschap te optimaliseren. Tijdens het eerste medische consult wordt de meest geschikte techniek voor elke individuele situatie geadviseerd.

Kunstmatige inseminatie met donorsperma voor lesbische vrouwen

Kunstmatige inseminatie bij vrouwelijke koppels is aangewezen wanneer de vrouw die zwanger zal worden, beschikt over geschikte reproductieve omstandigheden, zoals een passende leeftijd en een ovariële reserve die compatibel is met het bereiken van een zwangerschap. In het tegenovergestelde geval zal kunstmatige inseminatie met donorsperma geen gunstige resultaten opleveren en zullen In-vitrofertilisatie (IVF) of de ROPA-methode de meest geschikte technieken zijn.

Inseminatie met donorsperma voor heteroseksuele koppels

• Bij ernstige afwijkingen van de zaadkwaliteit.
• Bij falen van eerdere behandelingen met andere technieken van geassisteerde voortplanting (in-vitrofertilisatie met ICSI wegens zeer ernstige mannelijke factor).
• Bij genetische aandoeningen van de man waarbij eerdere behandelingen zoals pre-implantatie genetische diagnostiek (PGT) zijn mislukt of niet worden geaccepteerd door de patiënten om persoonlijke redenen.
• Bij seksueel overdraagbare aandoeningen met herhaaldelijk positieve spermamonsters voor infectieziekten zoals hepatitis B, hepatitis C, syfilis of HIV.

Inseminatie met sperma van de partner

De ideale situatie betreft vrouwen tot 38 jaar, met een normale of aanvaardbare ovariële reserve, doorgankelijke eileiders, normale zaadkwaliteit of met lichte tot matige afwijkingen, en een duur van de kinderwens korter dan 3 jaar.

Welke onderzoeken zijn nodig vóór het starten van een inseminatie?

We starten met het verzamelen en bestuderen van alle gegevens uit de persoonlijke en familiale medische voorgeschiedenis van de patiënten.

Bij de vrouw voeren we uit:

• Volledig gynaecologisch onderzoek.
• Onderzoeken om de ovariële reserve te bepalen: vaginale echografie om het aantal follikels te tellen in de eerste dagen van de menstruatiecyclus (dag 2 of 3 vanaf het begin van de menstruatie).
• Het normale aantal wordt geschat op 6–12 follikels aan het begin van de cyclus. Dit aantal neemt fysiologisch af met de leeftijd van de vrouw.
• Bloedonderzoek van hormonen gerelateerd aan de ovariële functie (AMH, FSH, LH, E2) en andere hormonen zoals die verband houden met de schildklierfunctie.
• Onderzoeken om de doorgankelijkheid van de eileiders te bepalen (niet in alle gevallen): hysterosalpingografie (HSG) of hysterosonografie (vaginale echografie met fysiologisch serum in de baarmoeder).
• Andere evaluaties zoals: meting van gewicht, lengte en bloeddruk.

Bij de man:

• Volledig spermaonderzoek (seminogram).

Hoe wordt kunstmatige inseminatie uitgevoerd?

1. OVARIËLE VOORBEREIDING

Meestal wordt gestart op de derde dag van de cyclus met een gecontroleerde ovariële stimulatie door middel van de toediening van hormonen die de groei van de eiblaasjes in de eierstok stimuleren, steeds volgens een gepersonaliseerd protocol voor elk individueel geval. Deze stimulatie wordt gevolgd met 3 echografieën over een periode van ongeveer 8–10 dagen, totdat een adequate ovariële respons wordt verkregen.

Vervolgens wordt de ovulatie opgewekt door middel van een injectie van het hormoon hCG, wanneer via echografie de aanwezigheid van een follikel van 18–20 mm wordt vastgesteld. De dag en het uur van de inseminatie worden vastgelegd, doorgaans 36 uur na toediening van hCG.

2. VOORBEREIDING VAN HET SPERMA

Voorafgaand aan de inseminatie wordt het spermamonster voorbereid:

• SPERMA VAN DE MANNELIJKE PARTNER: Ongeveer 2–3 uur voorafgaand heeft de partner een spermamonster verkregen, dat in het laboratorium wordt gecapaciteerd om de zaadkwaliteit te optimaliseren.

• DONORSPERMA: In gevallen van inseminatie met donorsperma wordt het geselecteerde monster ontdooid, rekening houdend met de bloedgroep en Rh-factor, evenals met de fysieke kenmerken van de vrouw (fenotype).

Het is belangrijk te benadrukken dat donatie in Spanje anoniem is, wat betekent dat de patiënte of patiënten in geen enkel geval de donor kunnen kiezen.

3. INSEMINATIE

Het is een eenvoudige techniek die wordt uitgevoerd tijdens een poliklinisch consult. Er is geen anesthesie, geen pijnstilling en geen voorafgaande inname van anxiolytica nodig en de procedure is niet pijnlijk.

Het verloopt vrijwel gelijk aan een routinematig gynaecologisch onderzoek:

1. Plaatsing van het speculum om de baarmoederhals zichtbaar te maken.
2. Reiniging van het cervicaal slijm.
3. Inbrengen van de canule met de gecapaciteerde zaadcellen in een speciaal medium via de OCE (externe cervixopening) van de baarmoederhals.
4. Inseminatie van de gecapaciteerde zaadcellen.
5. Nadien blijft de patiënte 10–15 minuten in liggende positie.

4. ZWANGERSCHAPSCONTROLE

Om het succes van de behandeling vast te stellen, wordt 15 dagen na de inseminatie een zwangerschapstest uitgevoerd in urine of bloed, indien de vrouw in die periode geen menstruatie heeft gekregen.

Kunstmatige Inseminatie

Statistisch gezien bedraagt de kans op zwangerschap na een inseminatie met sperma van de partner ongeveer 15%. Bij inseminaties met donorsperma ligt dit percentage iets hoger, tussen 20–25%. Dit betekent dat een patiënte een cumulatieve kans van 45% na 3 cycli kan hebben bij inseminatie met partnersperma, en zelfs hoger bij inseminatie met donorsperma. Daarom is het essentieel om een correct onderzoek en diagnose uit te voeren om patiënten te selecteren die voor deze maximale slaagkans in aanmerking komen.

Positieve test cumulatief 3 cycli op een zwangerschap met zaad van de echtgenoot

45%